تبليغاتX
وبلاگ دینی وفرهنگی

مراسم میلاد حضرت محمد (ص) و امام جعفر صادق (ع) مصادف با 25/12/87 مسجد فاطمه الزهرا(س)   ملاشیه یک

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و ششم اسفند 1387ساعت 6:1  توسط عبدالخالق  | 

مراسم اربعین امام حسین (ع) مسجد فاطمه الزهرا(س) ملاشیه یک    1387

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و ششم اسفند 1387ساعت 5:58  توسط عبدالخالق  | 

کاروان زیارتی مشهد مقدس تابستان 1387 مسجد فاطمه الزهرا(س)

ملاشیه یک
+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و ششم اسفند 1387ساعت 5:56  توسط عبدالخالق  | 

عصر روز دهم ماه محرم الحرام ۱۴۳۰هجری قمری - هیئت مذهبی و عزاداری انصار الحسین (ع) مسجد فاطمه الزهرا(س) منطقه یک

+ نوشته شده در  سه شنبه سیزدهم اسفند 1387ساعت 5:54  توسط عبدالخالق  | 

عکس ماه محرم سال ۱۴۳۰ هجری قمری مسجد فاطمه الزهرا(س) هیئت عزاداری و مذهبی انصار الحسین (ع) عصر روز دهم

+ نوشته شده در  سه شنبه سیزدهم اسفند 1387ساعت 5:50  توسط عبدالخالق  | 

عکس بچه های مسجد بعد از نماز عید سعید فطر سال ۱۳۸۷

+ نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم اسفند 1387ساعت 17:16  توسط عبدالخالق  | 

+ نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم اسفند 1387ساعت 17:12  توسط عبدالخالق  | 

بسم الله الرحمن الرحیم

اَللهُمَ اَدخِل عَلی اَهلِ القُبُورِ السُرُورَ اَللهُمَ اَغنِ کُلَ فَقیرٍ اَللهُمَ اَشبِع کُلَ جائِعٍ اَللهُمَ اَکسُ کُلَ عُریانٍ اَللهُمَ اقضِ دَینَ کُلَ مَدینٍ اَللهُمَ فَرِج عَن کُلَ مَکرُوبٍ اَللهُمَ رُدَ کُلَ غَریبٍ اَللهُمَ فُکَ کُلَ اَسیرٍ اَللهُمَ اَصلِح کُلَ فاسِدٍ مِن اُمُورِ المُسلِمینَ اَللهُمَ اشفِ کُلَ مَریضٍ اَللهُمَ سُدَ فَقرَنا بِغِناکَ اَللهُمَ غَیِر سُوءَ حالِنا بِحُسنِ حالِکَ اَللهُمَ اقضِ عَنَا الدَینَ وَ اَغنِنا مِنَ اَلفَقرِ اِنَکَ عَلی کُلِ شَیٍ قَدیر .

القسم الثقافی لـ.مسجد فاطمه الزهرا(س) ملاشیه منطقه 1   www.alnadi.blogfa.com

+ نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم اسفند 1387ساعت 16:16  توسط عبدالخالق  | 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است‏خدايى را كه پادشاه پاك ارجمند فرزانه است تسبيح مى‏گويند (1)

 

يُسَبِّحُ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ ﴿1﴾

اوست آن كس كه در ميان بى‏سوادان فرستاده‏اى از خودشان برانگيخت تا آيات او را بر آنان بخواند و پاكشان گرداند و كتاب و حكمت بديشان بياموزد و [آنان] قطعا پيش از آن در گمراهى آشكارى بودند (2)

 

هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِّنْهُمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَإِن كَانُوا مِن قَبْلُ لَفِي ضَلَالٍ مُّبِينٍ ﴿2﴾

و [نيز بر جماعتهايى] ديگر از ايشان كه هنوز به آنها نپيوسته‏اند و اوست ارجمند سنجيده‏كار (3)

 

وَآخَرِينَ مِنْهُمْ لَمَّا يَلْحَقُوا بِهِمْ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ﴿3﴾

اين فضل خداست آن را به هر كه بخواهد عطا مى‏كند و خدا داراى فضل بسيار است (4)

 

ذَلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَن يَشَاء وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ ﴿4﴾

مثل كسانى كه [عمل به] تورات بر آنان بار شد [و بدان مكلف گرديدند] آنگاه آن را به كار نبستند همچون مثل خرى است كه كتابهايى را برپشت مى‏كشد [وه] چه زشت است وصف آن قومى كه آيات خدا را به دروغ گرفتند و خدا مردم ستمگر را راه نمى‏نمايد (5)

 

مَثَلُ الَّذِينَ حُمِّلُوا التَّوْرَاةَ ثُمَّ لَمْ يَحْمِلُوهَا كَمَثَلِ الْحِمَارِ يَحْمِلُ أَسْفَارًا بِئْسَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ ﴿5﴾

بگو اى كسانى كه يهودى شده‏ايد اگر پنداريد كه شما دوستان خداييد نه مردم ديگر پس اگر راست مى‏گوييد درخواست مرگ كنيد (6)

 

قُلْ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ هَادُوا إِن زَعَمْتُمْ أَنَّكُمْ أَوْلِيَاء لِلَّهِ مِن دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ ﴿6﴾

و[لى] هرگز آن را به سبب آنچه از پيش به دست‏خويش كرده‏اند آرزو نخواهند كرد و خدا به [حال] ستمگران داناست (7)

 

وَلَا يَتَمَنَّوْنَهُ أَبَدًا بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ ﴿7﴾

بگو آن مرگى كه از آن مى‏گريزيد قطعا به سر وقت‏شما مى‏آيد آنگاه به سوى داناى نهان و آشكار بازگردانيده خواهيد شد و به آنچه [در روى زمين] مى‏كرديد آگاهتان خواهد كرد (8)

 

قُلْ إِنَّ الْمَوْتَ الَّذِي تَفِرُّونَ مِنْهُ فَإِنَّهُ مُلَاقِيكُمْ ثُمَّ تُرَدُّونَ إِلَى عَالِمِ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَيُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿8﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد چون براى نماز جمعه ندا درداده شد به سوى ذكر خدا بشتابيد و داد و ستد را واگذاريد اگر بدانيد اين براى شما بهتر است (9)

 

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا نُودِي لِلصَّلَاةِ مِن يَوْمِ الْجُمُعَةِ فَاسْعَوْا إِلَى ذِكْرِ اللَّهِ وَذَرُوا الْبَيْعَ ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ ﴿9﴾

و چون نماز گزارده شد در [روى] زمين پراكنده گرديد و فضل خدا را جويا شويد و خدا را بسيار ياد كنيد باشد كه شما رستگار گرديد (10)

 

فَإِذَا قُضِيَتِ الصَّلَاةُ فَانتَشِرُوا فِي الْأَرْضِ وَابْتَغُوا مِن فَضْلِ اللَّهِ وَاذْكُرُوا اللَّهَ كَثِيرًا لَّعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ﴿10﴾

و چون داد و ستد يا سرگرميى ببينند به سوى آن روى‏آور مى‏شوند و تو را در حالى كه ايستاده‏اى ترك مى‏كنند بگو آنچه نزد خداست از سرگرمى و از داد و ستد بهتر است و خدا بهترين روزى دهندگان است (11)

 

وَإِذَا رَأَوْا تِجَارَةً أَوْ لَهْوًا انفَضُّوا إِلَيْهَا وَتَرَكُوكَ قَائِمًا قُلْ مَا عِندَ اللَّهِ خَيْرٌ مِّنَ اللَّهْوِ وَمِنَ التِّجَارَةِ وَاللَّهُ خَيْرُ الرَّازِقِينَ ﴿11﴾

 

In the name of Allah, Most Gracious, Most Merciful

whatever is in the heavens and whatever is in the earth declares the glory of allah, the king, the holy, the mighty, the wise (1)

he it is who raised among the inhabitants of mecca an messenger from among themselves, who recites to them his communications and purifies them, and teaches them the book and the wisdom, although they were before certainly in clear error, (2)

and others from among them who have not yet joined them; and he is the mighty, the wise (3)

that is allah's grace; he grants it to whom he pleases, and allah is the lord of mighty grace (4)

the likeness of those who were charged with the taurat, then they did not observe it, is as the likeness of the ass bearing books, evil is the likeness of the people who reject the communications of allah; and allah does not guide the unjust people (5)

say: o you who are jews, if you think that you are the favorites of allah to the exclusion of other people, then invoke death if you are truthful (6)

and they will never invoke it because of what their hands have sent before; and allah is cognizant of the unjust (7)

say: (as for) the death from which you flee, that will surely overtake you, then you shall be sent back to the knower of the unseen and the seen, and he will inform you of that which you did (8)

o you who believe! when the call is made for prayer on friday, then hasten to the remembrance of allah and leave off trading; that is better for you, if you know (9)

but when the prayer is ended, then disperse abroad in the land and seek of allah's grace, and remember allah much, that you may be successful (10)

and when they see merchandise or sport they break up for it, and leave you standing. say: what is with allah is better than sport and (better) than merchandise, and allah is the best of sustainers (11)

+ نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم اسفند 1387ساعت 16:15  توسط عبدالخالق  | 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ  به نام خداوند بخشنده مهربان

 

يس[/ياسين] (1)

 

يس ﴿1﴾

سوگند به قرآن حكمت‏آموز (2)

 

وَالْقُرْآنِ الْحَكِيمِ ﴿2﴾

كه قطعا تو از [جمله] پيامبرانى (3)

 

إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ ﴿3﴾

بر راهى راست (4)

 

عَلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ ﴿4﴾

[و كتابت] از جانب آن عزيز مهربان نازل شده است (5)

 

تَنزِيلَ الْعَزِيزِ الرَّحِيمِ ﴿5﴾

تا قومى را كه پدرانشان بيم‏داده نشدند و در غفلت ماندند بيم دهى (6)

 

لِتُنذِرَ قَوْمًا مَّا أُنذِرَ آبَاؤُهُمْ فَهُمْ غَافِلُونَ ﴿6﴾

آرى گفته [خدا] در باره بيشترشان محقق گرديده است در نتيجه آنها نخواهند گرويد (7)

 

لَقَدْ حَقَّ الْقَوْلُ عَلَى أَكْثَرِهِمْ فَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ﴿7﴾

ما در گردنهاى آنان تا چانه‏هايشان غلهايى نهاده‏ايم به طورى كه سرهايشان را بالا نگاه داشته و ديده فرو هشته‏اند (8)

 

إِنَّا جَعَلْنَا فِي أَعْنَاقِهِمْ أَغْلاَلاً فَهِيَ إِلَى الأَذْقَانِ فَهُم مُّقْمَحُونَ ﴿8﴾

و [ما] فراروى آنها سدى و پشت‏سرشان سدى نهاده و پرده‏اى بر [چشمان] آنان فرو گسترده‏ايم در نتيجه نمى‏توانند ببينند (9)

 

وَجَعَلْنَا مِن بَيْنِ أَيْدِيهِمْ سَدًّا وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَيْنَاهُمْ فَهُمْ لاَ يُبْصِرُونَ ﴿9﴾

و آنان را چه بيم دهى [و] چه بيم ندهى به حالشان تفاوت نمى‏كند نخواهند گرويد (10)

 

وَسَوَاء عَلَيْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لاَ يُؤْمِنُونَ ﴿10﴾

بيم دادن تو تنها كسى را [سودمند] است كه كتاب حق را پيروى كند و از [خداى] رحمان در نهان بترسد [چنين كسى را] به آمرزش و پاداشى پر ارزش مژده ده (11)

 

إِنَّمَا تُنذِرُ مَنِ اتَّبَعَ الذِّكْرَ وَخَشِيَ الرَّحْمَن بِالْغَيْبِ فَبَشِّرْهُ بِمَغْفِرَةٍ وَأَجْرٍ كَرِيمٍ ﴿11﴾

آرى ماييم كه مردگان را زنده مى‏سازيم و آنچه را از پيش فرستاده‏اند با آثار [و اعمال]شان درج مى‏كنيم و هر چيزى را در كارنامه‏اى روشن برشمرده‏ايم (12)

 

إِنَّا نَحْنُ نُحْيِي الْمَوْتَى وَنَكْتُبُ مَا قَدَّمُوا وَآثَارَهُمْ وَكُلَّ شَيْءٍ أحْصَيْنَاهُ فِي إِمَامٍ مُبِينٍ ﴿12﴾

[داستان] مردم آن شهرى را كه رسولان بدانجا آمدند براى آنان مثل زن (13)

 

وَاضْرِبْ لَهُم مَّثَلاً أَصْحَابَ الْقَرْيَةِ إِذْ جَاءهَا الْمُرْسَلُونَ ﴿13﴾

آنگاه كه دو تن سوى آنان فرستاديم و[لى] آن دو را دروغزن پنداشتند تا با [فرستاده] سومين [آنان را] تاييد كرديم پس [رسولان] گفتند ما به سوى شما به پيامبرى فرستاده شده‏ايم (14)

 

إِذْ أَرْسَلْنَا إِلَيْهِمُ اثْنَيْنِ فَكَذَّبُوهُمَا فَعَزَّزْنَا بِثَالِثٍ فَقَالُوا إِنَّا إِلَيْكُم مُّرْسَلُونَ ﴿14﴾

[ناباوران آن ديار] گفتند شما جز بشرى مانند ما نيستيد و [خداى] رحمان چيزى نفرستاده و شما جز دروغ نمى‏پردازيد (15)

 

قَالُوا مَا أَنتُمْ إِلاَّ بَشَرٌ مِّثْلُنَا وَمَا أَنزَلَ الرَّحْمن مِن شَيْءٍ إِنْ أَنتُمْ إِلاَّ تَكْذِبُونَ ﴿15﴾

گفتند پروردگار ما مى‏داند كه ما واقعا به سوى شما به پيامبرى فرستاده شده‏ايم (16)

 

قَالُوا رَبُّنَا يَعْلَمُ إِنَّا إِلَيْكُمْ لَمُرْسَلُونَ ﴿16﴾

و بر ما [وظيفه‏اى] جز رسانيدن آشكار [پيام] نيست (17)

 

وَمَا عَلَيْنَا إِلاَّ الْبَلاَغُ الْمُبِينُ ﴿17﴾

پاسخ دادند ما [حضور] شما را به شگون بد گرفته‏ايم اگر دست برنداريد سنگسارتان مى‏كنيم و قطعا عذاب دردناكى از ما به شما خواهد رسيد (18)

 

قَالُوا إِنَّا تَطَيَّرْنَا بِكُمْ لَئِن لَّمْ تَنتَهُوا لَنَرْجُمَنَّكُمْ وَلَيَمَسَّنَّكُم مِّنَّا عَذَابٌ أَلِيمٌ ﴿18﴾

[رسولان] گفتند شومى شما با خود شماست آيا اگر شما را پند دهند [باز كفر مى‏ورزيد] نه بلكه شما قومى اسرافكاريد (19)

 

قَالُوا طَائِرُكُمْ مَعَكُمْ أَئِن ذُكِّرْتُم بَلْ أَنتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُونَ ﴿19﴾

و [در اين ميان] مردى از دورترين جاى شهر دوان دوان آمد [و] گفت اى مردم از اين فرستادگان پيروى كنيد (20)

 

وَجَاء مِنْ أَقْصَى الْمَدِينَةِ رَجُلٌ يَسْعَى قَالَ يَا قَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلِينَ ﴿20﴾

از كسانى كه پاداشى از شما نمى‏خواهند و خود [نيز] بر راه راست قرار دارند پيروى كنيد (21)

 

اتَّبِعُوا مَن لاَّ يَسْأَلُكُمْ أَجْرًا وَهُم مُّهْتَدُونَ ﴿21﴾

آخر چرا كسى را نپرستم كه مرا آفريده است و [همه] شما به سوى او بازگشت مى‏يابيد (22)

 

وَمَا لِي لاَ أَعْبُدُ الَّذِي فَطَرَنِي وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ ﴿22﴾

آيا به جاى او خدايانى را بپرستم كه اگر [خداى] رحمان بخواهد به من گزندى برساند نه شفاعتشان به حالم سود مى‏دهد و نه مى‏توانند مرا برهانند (23)

 

أَأَتَّخِذُ مِن دُونِهِ آلِهَةً إِن يُرِدْنِ الرَّحْمَن بِضُرٍّ لاَّ تُغْنِ عَنِّي شَفَاعَتُهُمْ شَيْئًا وَلاَ يُنقِذُونِ ﴿23﴾

در آن صورت من قطعا در گمراهى آشكارى خواهم بود (24)

 

إِنِّي إِذًا لَّفِي ضَلاَلٍ مُّبِينٍ ﴿24﴾

من به پروردگارتان ايمان آوردم [اقرار] مرا بشنويد (25)

 

إِنِّي آمَنتُ بِرَبِّكُمْ فَاسْمَعُونِ ﴿25﴾

[سرانجام به جرم ايمان كشته شد و بدو] گفته شد به بهشت درآى گفت اى كاش قوم من مى‏دانستند (26)

 

قِيلَ ادْخُلِ الْجَنَّةَ قَالَ يَا لَيْتَ قَوْمِي يَعْلَمُونَ ﴿26﴾

كه پروردگارم چگونه مرا آمرزيد و در زمره عزيزانم قرار داد (27)

 

بِمَا غَفَرَ لِي رَبِّي وَجَعَلَنِي مِنَ الْمُكْرَمِينَ ﴿27﴾

پس از [شهادت] وى هيچ سپاهى از آسمان بر قومش فرود نياورديم و [پيش از اين هم] فروفرستنده نبوديم (28)

 

وَمَا أَنزَلْنَا عَلَى قَوْمِهِ مِن بَعْدِهِ مِنْ جُندٍ مِّنَ السَّمَاء وَمَا كُنَّا مُنزِلِينَ ﴿28﴾

تنها يك فرياد بود و بس و بناگاه [همه] آنها سرد بر جاى فسردند (29)

 

إِن كَانَتْ إِلاَّ صَيْحَةً وَاحِدَةً فَإِذَا هُمْ خَامِدُونَ ﴿29﴾

دريغا بر اين بندگان هيچ فرستاده‏اى بر آنان نيامد مگر آنكه او را ريشخند مى‏كردند (30)

 

يَا حَسْرَةً عَلَى الْعِبَادِ مَا يَأْتِيهِم مِّن رَّسُولٍ إِلاَّ كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُون ﴿30﴾

مگر نديده‏اند كه چه بسيار نسلها را پيش از آنان هلاك گردانيديم كه ديگر آنها به سويشان بازنمى‏گردند (31)

 

أَلَمْ يَرَوْا كَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُم مِّنْ الْقُرُونِ أَنَّهُمْ إِلَيْهِمْ لاَ يَرْجِعُونَ ﴿31﴾

و قطعا همه آنان در پيشگاه ما احضار خواهند شد (32)

 

وَإِن كُلٌّ لَّمَّا جَمِيعٌ لَّدَيْنَا مُحْضَرُونَ ﴿32﴾

و زمين مرده برهانى است براى ايشان كه آن را زنده گردانيديم و دانه از آن برآورديم كه از آن مى‏خورند (33)

 

وَآيَةٌ لَّهُمُ الْأَرْضُ الْمَيْتَةُ أَحْيَيْنَاهَا وَأَخْرَجْنَا مِنْهَا حَبًّا فَمِنْهُ يَأْكُلُونَ ﴿33﴾

و در آن [زمين] باغهايى از درختان خرما و تاك قرار داديم و چشمه‏ها در آن روان كرديم (34)

 

وَجَعَلْنَا فِيهَا جَنَّاتٍ مِن نَّخِيلٍ وَأَعْنَابٍ وَفَجَّرْنَا فِيهَا مِنْ الْعُيُونِ ﴿34﴾

تا از ميوه آن و [از] كاركرد دستهاى خودشان بخورند آيا باز [هم] سپاس نمى‏گزارند (35)

 

لِيَأْكُلُوا مِن ثَمَرِهِ وَمَا عَمِلَتْهُ أَيْدِيهِمْ أَفَلَا يَشْكُرُونَ ﴿35﴾

پاك [خدايى] كه از آنچه زمين مى‏روياند و [نيز] از خودشان و از آنچه نمى‏دانند همه را نر و ماده گردانيده است (36)

 

سُبْحَانَ الَّذِي خَلَقَ الْأَزْوَاجَ كُلَّهَا مِمَّا تُنبِتُ الْأَرْضُ وَمِنْ أَنفُسِهِمْ وَمِمَّا لَا يَعْلَمُونَ ﴿36﴾

و نشانه‏اى [ديگر] براى آنها شب است كه روز را [مانند پوست] از آن برمى‏كنيم و بناگاه آنان در تاريكى فرو مى‏روند (37)

 

وَآيَةٌ لَّهُمْ اللَّيْلُ نَسْلَخُ مِنْهُ النَّهَارَ فَإِذَا هُم مُّظْلِمُونَ ﴿37﴾

و خورشيد به [سوى] قرارگاه ويژه خود روان است تقدير آن عزيز دانا اين است (38)

 

وَالشَّمْسُ تَجْرِي لِمُسْتَقَرٍّ لَّهَا ذَلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ ﴿38﴾

و براى ماه منزلهايى معين كرده‏ايم تا چون شاخك خشك خوشه خرما برگردد (39)

 

وَالْقَمَرَ قَدَّرْنَاهُ مَنَازِلَ حَتَّى عَادَ كَالْعُرْجُونِ الْقَدِيمِ ﴿39﴾

نه خورشيد را سزد كه به ماه رسد و نه شب بر روز پيشى جويد و هر كدام در سپهرى شناورند (40)

 

لَا الشَّمْسُ يَنبَغِي لَهَا أَن تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَلَا اللَّيْلُ سَابِقُ النَّهَارِ وَكُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ ﴿40﴾

و نشانه‏اى [ديگر] براى آنان اينكه ما نياكانشان را در كشتى انباشته سوار كرديم (41)

 

وَآيَةٌ لَّهُمْ أَنَّا حَمَلْنَا ذُرِّيَّتَهُمْ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ ﴿41﴾

و مانند آن براى ايشان مركوبها[ى ديگرى] خلق كرديم (42)

 

وَخَلَقْنَا لَهُم مِّن مِّثْلِهِ مَا يَرْكَبُونَ ﴿42﴾

و اگر بخواهيم غرقشان مى‏كنيم و هيچ فريادرسى نمى‏يابند و روى نجات نمى‏بينند (43)

 

وَإِن نَّشَأْ نُغْرِقْهُمْ فَلَا صَرِيخَ لَهُمْ وَلَا هُمْ يُنقَذُونَ ﴿43﴾

مگر رحمتى از جانب ما [شامل آنها گردد] و تا چندى [آنها را] برخوردار سازيم (44)

 

إِلَّا رَحْمَةً مِّنَّا وَمَتَاعًا إِلَى حِينٍ ﴿44﴾

و چون به ايشان گفته شود از آنچه در پيش رو و پشت‏سر داريد بترسيد اميد كه مورد رحمت قرار گيريد [نمى‏شنوند] (45)

 

وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ اتَّقُوا مَا بَيْنَ أَيْدِيكُمْ وَمَا خَلْفَكُمْ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ ﴿45﴾

و هيچ نشانه‏اى از نشانه‏هاى پروردگارشان بر آنان نيامد جز اينكه از آن رويگردان شدند (46)

 

وَمَا تَأْتِيهِم مِّنْ آيَةٍ مِّنْ آيَاتِ رَبِّهِمْ إِلَّا كَانُوا عَنْهَا مُعْرِضِينَ ﴿46﴾

و چون به آنان گفته شود از آنچه خدا به شما روزى داده انفاق كنيد كسانى كه كافر شده‏اند به آنان كه ايمان آورده‏اند مى‏گويند آيا كسى را بخورانيم كه اگر خدا مى‏خواست [خودش] وى را مى‏خورانيد شما جز در گمراهى آشكارى [بيش] نيستيد (47)

 

وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ أَنفِقُوا مِمَّا رَزَقَكُمْ اللَّهُ قَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا أَنُطْعِمُ مَن لَّوْ يَشَاء اللَّهُ أَطْعَمَهُ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا فِي ضَلَالٍ مُّبِينٍ ﴿47﴾

و مى‏گويند اگر راست مى‏گوييد پس اين وعده [عذاب] كى خواهد بود (48)

 

وَيَقُولُونَ مَتَى هَذَا الْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ ﴿48﴾

جز يك فرياد [مرگبار] را انتظار نخواهند كشيد كه هنگامى كه سرگرم جدالند غافلگيرشان كند (49)

 

مَا يَنظُرُونَ إِلَّا صَيْحَةً وَاحِدَةً تَأْخُذُهُمْ وَهُمْ يَخِصِّمُونَ ﴿49﴾

آنگاه نه توانايى وصيتى دارند و نه مى‏توانند به سوى كسان خود برگردند (50)

 

فَلَا يَسْتَطِيعُونَ تَوْصِيَةً وَلَا إِلَى أَهْلِهِمْ يَرْجِعُونَ ﴿50﴾

و در صور دميده خواهد شد پس بناگاه از گورهاى خود شتابان به سوى پروردگار خويش مى‏آيند (51)

 

وَنُفِخَ فِي الصُّورِ فَإِذَا هُم مِّنَ الْأَجْدَاثِ إِلَى رَبِّهِمْ يَنسِلُونَ ﴿51﴾

مى‏گويند اى واى بر ما چه كسى ما را از آرامگاهمان برانگيخت اين است همان وعده خداى رحمان و پيامبران راست مى‏گفتند (52)

 

قَالُوا يَا وَيْلَنَا مَن بَعَثَنَا مِن مَّرْقَدِنَا هَذَا مَا وَعَدَ الرَّحْمَنُ وَصَدَقَ الْمُرْسَلُونَ ﴿52﴾

[باز هم] يك فرياد است و بس و بناگاه همه در پيشگاه ما حاضر آيند (53)

 

إِن كَانَتْ إِلَّا صَيْحَةً وَاحِدَةً فَإِذَا هُمْ جَمِيعٌ لَّدَيْنَا مُحْضَرُونَ ﴿53﴾

امروز بر كسى هيچ ستم نمى‏رود جز در برابر آنچه كرده‏ايد پاداشى نخواهيد يافت (54)

 

فَالْيَوْمَ لَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئًا وَلَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿54﴾

در اين روز اهل بهشت كار و بارى خوش در پيش دارند (55)

 

إِنَّ أَصْحَابَ الْجَنَّةِ الْيَوْمَ فِي شُغُلٍ فَاكِهُونَ ﴿55﴾

آنها با همسرانشان در زير سايه‏ها بر تختها تكيه مى‏زنند (56)

 

هُمْ وَأَزْوَاجُهُمْ فِي ظِلَالٍ عَلَى الْأَرَائِكِ مُتَّكِؤُونَ ﴿56﴾

در آنجا براى آنها [هر گونه] ميوه است و هر چه دلشان بخواهد (57)

 

لَهُمْ فِيهَا فَاكِهَةٌ وَلَهُم مَّا يَدَّعُونَ ﴿57﴾

از جانب پروردگار[ى] مهربان [به آنان] سلام گفته مى‏شود (58)

 

سَلَامٌ قَوْلًا مِن رَّبٍّ رَّحِيمٍ ﴿58﴾

و اى گناهكاران امروز [از بى‏گناهان] جدا شويد (59)

 

وَامْتَازُوا الْيَوْمَ أَيُّهَا الْمُجْرِمُونَ ﴿59﴾

اى فرزندان آدم مگر با شما عهد نكرده بودم كه شيطان را مپرستيد زيرا وى دشمن آشكار شماست (60)

 

أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يَا بَنِي آدَمَ أَن لَّا تَعْبُدُوا الشَّيْطَانَ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِينٌ ﴿60﴾

و اينكه مرا بپرستيد اين است راه راست (61)

 

وَأَنْ اعْبُدُونِي هَذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيمٌ ﴿61﴾

و [او] گروهى انبوه از ميان شما را سخت گمراه كرد آيا تعقل نمى‏كرديد (62)

 

وَلَقَدْ أَضَلَّ مِنكُمْ جِبِلًّا كَثِيرًا أَفَلَمْ تَكُونُوا تَعْقِلُونَ ﴿62﴾

اين است جهنمى كه به شما وعده داده مى‏شد (63)

 

هَذِهِ جَهَنَّمُ الَّتِي كُنتُمْ تُوعَدُونَ ﴿63﴾

به [جرم] آنكه كفر مى‏ورزيديد اكنون در آن درآييد (64)

 

اصْلَوْهَا الْيَوْمَ بِمَا كُنتُمْ تَكْفُرُونَ ﴿64﴾

امروز بر دهانهاى آنان مهر مى‏نهيم و دستهايشان با ما سخن مى‏گويند و پاهايشان بدانچه فراهم مى‏ساختند گواهى مى‏دهند (65)

 

الْيَوْمَ نَخْتِمُ عَلَى أَفْوَاهِهِمْ وَتُكَلِّمُنَا أَيْدِيهِمْ وَتَشْهَدُ أَرْجُلُهُمْ بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ ﴿65﴾

و اگر بخواهيم هر آينه فروغ از ديدگانشان مى‏گيريم تا در راه [كج] بر هم پيشى جويند ولى [راه راست را] از كجا مى‏توانند ببينند (66)

 

وَلَوْ نَشَاء لَطَمَسْنَا عَلَى أَعْيُنِهِمْ فَاسْتَبَقُوا الصِّرَاطَ فَأَنَّى يُبْصِرُونَ ﴿66﴾

و اگر بخواهيم هرآينه ايشان را در جاى خود مسخ مى‏كنيم [به گونه‏اى] كه نه بتوانند بروند و نه برگردند (67)

 

وَلَوْ نَشَاء لَمَسَخْنَاهُمْ عَلَى مَكَانَتِهِمْ فَمَا اسْتَطَاعُوا مُضِيًّا وَلَا يَرْجِعُونَ ﴿67﴾

و هر كه را عمر دراز دهيم او را [از نظر] خلقت فروكاسته [و شكسته] گردانيم آيا نمى‏انديشند (68)

 

وَمَنْ نُعَمِّرْهُ نُنَكِّسْهُ فِي الْخَلْقِ أَفَلَا يَعْقِلُونَ ﴿68﴾

و [ما] به او شعر نياموختيم و در خور وى نيست اين [سخن] جز اندرز و قرآنى روشن نيست (69)

 

وَمَا عَلَّمْنَاهُ الشِّعْرَ وَمَا يَنبَغِي لَهُ إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ وَقُرْآنٌ مُّبِينٌ ﴿69﴾

تا هر كه را [دلى] زنده است بيم دهد و گفتار [خدا] در باره كافران محقق گردد (70)

 

لِيُنذِرَ مَن كَانَ حَيًّا وَيَحِقَّ الْقَوْلُ عَلَى الْكَافِرِينَ ﴿70﴾

آيا نديده‏اند كه ما به قدرت خويش براى ايشان چهارپايانى آفريده‏ايم تا آنان مالك آنها باشند (71)

 

أَوَلَمْ يَرَوْا أَنَّا خَلَقْنَا لَهُمْ مِمَّا عَمِلَتْ أَيْدِينَا أَنْعَامًا فَهُمْ لَهَا مَالِكُونَ ﴿71﴾

و آنها را براى ايشان رام گردانيديم از برخى‏شان سوارى مى‏گيرند و از بعضى مى‏خورند (72)

 

وَذَلَّلْنَاهَا لَهُمْ فَمِنْهَا رَكُوبُهُمْ وَمِنْهَا يَأْكُلُونَ ﴿72﴾

و از آنها سودها و نوشيدنيها دارند پس چرا شكرگزار نيستيد (73)

 

وَلَهُمْ فِيهَا مَنَافِعُ وَمَشَارِبُ أَفَلَا يَشْكُرُونَ ﴿73﴾

و غير از خدا[ى يگانه] خدايانى به پرستش گرفتند تا مگر يارى شوند (74)

 

وَاتَّخَذُوا مِن دُونِ اللَّهِ آلِهَةً لَعَلَّهُمْ يُنصَرُونَ ﴿74﴾

[ولى بتان] نمى‏توانند آنان را يارى كنند و آنانند كه براى [بتان] چون سپاهى احضار شده‏اند (75)

 

لَا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَهُمْ وَهُمْ لَهُمْ جُندٌ مُّحْضَرُونَ ﴿75﴾

پس گفتار آنان تو را غمگين نگرداند كه ما آنچه را پنهان و آنچه را آشكار مى‏كنند مى‏دانيم (76)

 

فَلَا يَحْزُنكَ قَوْلُهُمْ إِنَّا نَعْلَمُ مَا يُسِرُّونَ وَمَا يُعْلِنُونَ ﴿76﴾

مگر آدمى ندانسته است كه ما او را از نطفه‏اى آفريده‏ايم پس بناگاه وى ستيزه‏جويى آشكار شده است (77)

 

أَوَلَمْ يَرَ الْإِنسَانُ أَنَّا خَلَقْنَاهُ مِن نُّطْفَةٍ فَإِذَا هُوَ خَصِيمٌ مُّبِينٌ ﴿77﴾

و براى ما م ث لى آورد و آفرينش خود را فراموش كرد گفت چه كسى اين استخوانها را كه چنين پوسيده است زندگى مى‏بخشد (78)

 

وَضَرَبَ لَنَا مَثَلًا وَنَسِيَ خَلْقَهُ قَالَ مَنْ يُحْيِي الْعِظَامَ وَهِيَ رَمِيمٌ ﴿78﴾

بگو همان كسى كه نخستين‏بار آن را پديد آورد و اوست كه به هر [گونه] آفرينشى داناست (79)

 

قُلْ يُحْيِيهَا الَّذِي أَنشَأَهَا أَوَّلَ مَرَّةٍ وَهُوَ بِكُلِّ خَلْقٍ عَلِيمٌ ﴿79﴾

همو كه برايتان در درخت‏سبزفام اخگر نهاد كه از آن [چون نيازتان افتد] آتش مى‏افروزيد (80)

 

الَّذِي جَعَلَ لَكُم مِّنَ الشَّجَرِ الْأَخْضَرِ نَارًا فَإِذَا أَنتُم مِّنْهُ تُوقِدُونَ ﴿80﴾

آيا كسى كه آسمانها و زمين را آفريده توانا نيست كه [باز] مانند آنها را بيافريند آرى اوست آفريننده دانا (81)

 

أَوَلَيْسَ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِقَادِرٍ عَلَى أَنْ يَخْلُقَ مِثْلَهُم بَلَى وَهُوَ الْخَلَّاقُ الْعَلِيمُ ﴿81﴾

چون به چيزى اراده فرمايد كارش اين بس كه مى‏گويد باش پس [بى‏درنگ] موجود مى‏شود (82)

 

إِنَّمَا أَمْرُهُ إِذَا أَرَادَ شَيْئًا أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ ﴿82﴾

پس [شكوهمند و] پاك است آن كسى كه ملكوت هر چيزى در دست اوست و به سوى اوست كه بازگردانيده مى‏شويد (83)

 

فَسُبْحَانَ الَّذِي بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْءٍ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ ﴿83﴾

 

 

 

In the name of Allah, Most Gracious, Most Merciful

ya seen (1)

i swear by the quran full of wisdom (2)

most surely you are one of the messengers (3)

on a right way (4)

a revelation of the mighty, the merciful (5)

that you may warn a people whose fathers were not warned, so they are heedless (6)

certainly the word has proved true of most of them, so they do not believe (7)

surely we have placed chains on their necks, and these reach up to their chins, so they have their heads raised aloft (8)

and we have made before them a barrier and a barrier behind them, then we have covered them over so that they do not see (9)

and it is alike to them whether you warn them or warn them not: they do not believe (10)

you can only warn him who follows the reminder and fears the beneficent allah in secret; so announce to him forgiveness and an honorable reward (11)

surely we give life to the dead, and we write down what they have sent before and their footprints, and we have recorded everything in a clear writing (12)

and set out to them an example of the people of the town, when the messengers came to it (13)

when we sent to them two, they rejected both of them, then we strengthened (them) with a third, so they said: surely we are messengers to you (14)

they said: you are naught but mortals like ourselves, nor has the beneficent allah revealed anything; you only lie (15)

they said: our lord knows that we are most surely messengers to you (16)

and nothing devolves on us but a clear deliverance (of the message) (17)

they said: surely we augur evil from you; if you do not desist, we will certainly stone you, and there shall certainly afflict vou a painful chastisement from us (18)

they said: your evil fortune is with you; what! if you are reminded! nay, you are an extravagant people (19)

and from the remote part of the city there came a man running, he said: o my people! follow the messengers; (20)

follow him who does not ask you for reward, and they are the followers of the right course; (21)

and what reason have i that i should not serve him who brought me into existence? and to him you shall be brought back; (22)

what! shall i take besides him gods whose intercession, if the beneficent allah should desire to afflict me with a harm, shall not avail me aught, nor shall they be able to deliver me? (23)

in that case i shall most surely be in clear error: (24)

surely i believe in your lord, therefore hear me (25)

it was said: enter the garden. he said: o would that my people had known (26)

of that on account of which my lord has forgiven me and made me of the honored ones! (27)

and we did not send down upon his people after him any hosts from heaven, nor do we ever send down (28)

it was naught but a single cry, and lo! they were still (29)

alas for the servants! there comes not to them an messenger but they mock at him (30)

do they not consider how many of the generations have we destroyed before them, because they do not turn to them? (31)

and all of them shall surely be brought before us (32)

and a sign to them is the dead earth: we give life to it and bring forth from it grain sq they eat of it (33)

and we make therein gardens of palms and grapevines and we make springs to flow forth in it, (34)

that they may eat of the fruit thereof, and their hands did not make it; will they not then be grateful? (35)

glory be to him who created pairs of all things, of what the earth grows, and of their kind and of what they do not know (36)

and a sign to them is the night: we draw forth from it the day, then lo! they are in the dark; (37)

and the sun runs on to a term appointed for it; that is the ordinance of the mighty, the knowing (38)

and (as for) the moon, we have ordained for it stages till it becomes again as an old dry palm branch (39)

neither is it allowable to the sun that it should overtake the moon, nor can the night outstrip the day; and all float on in a sphere (40)

and a sign to them is that we bear their offspring in the laden ship (41)

and we have created for them the like of it, what they will ride on (42)

and if we please, we can drown them, then there shall be no succorer for them, nor shall they be rescued (43)

but (by) mercy from us and for enjoyment till a time (44)

and when it is said to them: guard against what is before you and what is behind you, that mercy may be had on you (45)

and there comes not to them a communication of the communications of their lord but they turn aside from it (46)

and when it is said to them: spend out of what allah has given you, those who disbelieve say to those who believe: shall we feed him whom, if allah please, he could feed? you are in naught but clear error (47)

and they say: when will this threat come to pass, if you are truthful? (48)

they wait not for aught but a single cry which will overtake them while they yet contend with one another (49)

so they shall not be able to make a bequest, nor shall they return to their families (50)

and the trumpet shall be blown, when lo ! from their graves they shall hasten on to their lord (51)

they shall say: o woe to us! who has raised us up from our sleeping-place? this is what the beneficent allah promised and the messengers told the truth (52)

there would be naught but a single cry, when lo ! they shall all be brought before us; (53)

so this day no soul shall be dealt with unjustly in the least; and you shall not be rewarded aught but that which you did (54)

surely the dwellers of the garden shall on that day be in an occupation quite happy (55)

they and their wives shall be in shades, reclining on raised couches (56)

they shall have fruits therein, and they shall have whatever they desire (57)

peace: a word from a merciful lord (58)

and get aside today, o guilty ones! (59)

did i not charge you, o children of adam ! that you should not serve the shaitan? surely he is your open enemy, (60)

and that you should serve me; this is the right way (61)

and certainly he led astray numerous people from among you. what! could you not then understand? (62)

this is the hell with which you were threatened (63)

enter into it this day because you disbelieved (64)

on that day we will set a seal upon their mouths, and their hands shall speak to us, and their feet shall bear witness of what they earned (65)

and if we please we would certainly put out their eyes, then they would run about groping for the way, but how should they see? (66)

and if we please we would surely transform them in their place, then they would not be able to go on, nor will they return (67)

and whomsoever we cause to live long, we reduce (him) to an abject state in constitution; do they not then understand? (68)

and we have not taught him poetry, nor is it meet for him; it is nothing but a reminder and a plain quran, (69)

that it may warn him who would have life, and (that) the word may prove true against the unbelievers (70)

do they not see that we have created cattle for them, out of what our hands have wrought, so they are their masters? (71)

and we have subjected them to them, so some of them they have to ride upon, and some of them they eat (72)

and therein they have advantages and drinks; will they not then be grateful? (73)

and they have taken gods besides allah that they may be helped (74)

(but) they shall not be able to assist them, and they shall be a host brought up before them (75)

 therefore let not their speech grieve you; surely we know what they do in secret and what they do openly (76)

does not man see that we have created him from the small seed? then lo! he is an open disputant (77)

and he strikes out a likeness for us and forgets his own creation. says he: who will give life to the bones when they are rotten? (78)

say: he will give life to them who brought them into existence at first, and he is cognizant of all creation (79)

he who has made for you the fire (to burn) from the green tree, so that with it you kindle (fire) (80)

is not he who created the heavens and the earth able to create the like of them? yea! and he is the creator (of all), the knower (81)

his command, when he intends anything, is only to say to it: be, so it is (82)

therefore glory be to him in whose hand is the kingdom of all things, and to him you shall be brought back (83)

+ نوشته شده در  یکشنبه یازدهم اسفند 1387ساعت 12:59  توسط عبدالخالق  | 

بسم الله الرحمن الرحیم           به نام خداوند رحمتگر مهربان

  

 

كسانى كه كفر ورزيدند و [مردم را] از راه خدا باز داشتند [خدا] اعمال آنان را تباه خواهد كرد (1)

 

الَّذِينَ كَفَرُوا وَصَدُّوا عَن سَبِيلِ اللَّهِ أَضَلَّ أَعْمَالَهُمْ ﴿1﴾

و آنان كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‏اند و به آنچه بر محمد [ص] نازل آمده گرويده‏اند [كه] آن خود حق [و] از جانب پروردگارشان است [خدا نيز] بديهايشان را زدود و حال [و روز]شان را بهبود بخشيد (2)

 

وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَآمَنُوا بِمَا نُزِّلَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَهُوَ الْحَقُّ مِن رَّبِّهِمْ كَفَّرَ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَأَصْلَحَ بَالَهُمْ ﴿2﴾

اين بدان سبب است كه آنان كه كفر ورزيدند از باطل پيروى كردند و كسانى كه ايمان آوردند از همان حق كه از جانب پروردگارشان است پيروى كردند اين گونه خدا براى [بيدارى] مردم مثالهايشان را مى‏زند (3)

 

ذَلِكَ بِأَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا اتَّبَعُوا الْبَاطِلَ وَأَنَّ الَّذِينَ آمَنُوا اتَّبَعُوا الْحَقَّ مِن رَّبِّهِمْ كَذَلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ لِلنَّاسِ أَمْثَالَهُمْ ﴿3﴾

پس چون با كسانى كه كفر ورزيده‏اند برخورد كنيد گردنها[يشان] را بزنيد تا چون آنان را [در كشتار] از پاى درآورديد پس [اسيران را] استوار در بند كشيد سپس يا [بر آنان] منت نهيد [و آزادشان كنيد] و يا فديه [و عوض از ايشان بگيريد] تا در جنگ اسلحه بر زمين گذاشته شود اين است [دستور خدا] و اگر خدا مى‏خواست از ايشان انتقام مى‏كشيد ولى [فرمان پيكار داد] تا برخى از شما را به وسيله برخى [ديگر] بيازمايد و كسانى كه در راه خدا كشته شده‏اند هرگز كارهايشان را ضايع نمى‏كند (4)

 

فَإِذا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا فَضَرْبَ الرِّقَابِ حَتَّى إِذَا أَثْخَنتُمُوهُمْ فَشُدُّوا الْوَثَاقَ فَإِمَّا مَنًّا بَعْدُ وَإِمَّا فِدَاء حَتَّى تَضَعَ الْحَرْبُ أَوْزَارَهَا ذَلِكَ وَلَوْ يَشَاء اللَّهُ لَانتَصَرَ مِنْهُمْ وَلَكِن لِّيَبْلُوَ بَعْضَكُم بِبَعْضٍ وَالَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَلَن يُضِلَّ أَعْمَالَهُمْ ﴿4﴾

به زودى آنان را راه مى‏نمايد و حالشان را نيكو مى‏گرداند (5)

 

سَيَهْدِيهِمْ وَيُصْلِحُ بَالَهُمْ ﴿5﴾

و در بهشتى كه براى آنان وصف كرده آنان را درمى‏آورد (6)

 

وَيُدْخِلُهُمُ الْجَنَّةَ عَرَّفَهَا لَهُمْ ﴿6﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد اگر خدا را يارى كنيد ياريتان مى‏كند و گامهايتان را استوار مى‏دارد (7)

 

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِن تَنصُرُوا اللَّهَ يَنصُرْكُمْ وَيُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ ﴿7﴾

و كسانى كه كفر ورزيدند نگونسارى بر آنان باد و [خدا] اعمالشان را برباد داد (8)

 

وَالَّذِينَ كَفَرُوا فَتَعْسًا لَّهُمْ وَأَضَلَّ أَعْمَالَهُمْ ﴿8﴾

اين بدان سبب است كه آنان آنچه را خدا نازل كرده است‏خوش نداشتند و [خدا نيز] كارهايشان را باطل كرد (9)

 

ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَرِهُوا مَا أَنزَلَ اللَّهُ فَأَحْبَطَ أَعْمَالَهُمْ ﴿9﴾

مگر در زمين نگشته‏اند تا ببينند فرجام كسانى كه پيش از آنها بودند به كجا انجاميده ست‏خدا زير و زبرشان كرد و كافران را نظاير [همين كيفرها در پيش] است (10)

 

أَفَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ دَمَّرَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَلِلْكَافِرِينَ أَمْثَالُهَا ﴿10﴾

چرا كه خدا سرپرست كسانى است كه ايمان آورده‏اند ولى كافران را سرپرست [و يارى] نيست (11)

 

ذَلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ مَوْلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَأَنَّ الْكَافِرِينَ لَا مَوْلَى لَهُمْ ﴿11﴾

خدا كسانى را كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‏اند در باغهايى كه از زير [درختان] آنها نهرها روان است درمى‏آورد و [حال آنكه] كسانى كه كافر شده‏اند [در ظاهر] بهره مى‏برند و همان گونه كه چارپايان مى‏خورند مى‏خورند و[لى] جايگاه آنها آتش است (12)

 

إِنَّ اللَّهَ يُدْخِلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ وَالَّذِينَ كَفَرُوا يَتَمَتَّعُونَ وَيَأْكُلُونَ كَمَا تَأْكُلُ الْأَنْعَامُ وَالنَّارُ مَثْوًى لَّهُمْ ﴿12﴾

و بسا شهرها كه نيرومندتر از آن شهرى بود كه تو را [از خود] بيرون راند كه ما هلاكشان كرديم و براى آنها يار [و ياورى] نبود (13)

 

وَكَأَيِّن مِّن قَرْيَةٍ هِيَ أَشَدُّ قُوَّةً مِّن قَرْيَتِكَ الَّتِي أَخْرَجَتْكَ أَهْلَكْنَاهُمْ فَلَا نَاصِرَ لَهُمْ ﴿13﴾

آيا كسى كه بر حجتى از جانب پروردگار خويش است چون كسى است كه بدى كردارش براى او زيبا جلوه داده شده و هوسهاى خود را پيروى كرده‏اند (14)

 

أَفَمَن كَانَ عَلَى بَيِّنَةٍ مِّن رَّبِّهِ كَمَن زُيِّنَ لَهُ سُوءُ عَمَلِهِ وَاتَّبَعُوا أَهْوَاءهُمْ ﴿14﴾

مثل بهشتى كه به پرهيزگاران وعده داده شده [چون باغى است كه] در آن نهرهايى است از آبى كه [رنگ و بو و طعمش] برنگشته و جويهايى از شيرى كه مزه‏اش دگرگون نشود و رودهايى از باده‏اى كه براى نوشندگان لذتى است و جويبارهايى از انگبين ناب و در آنجا از هر گونه ميوه براى آنان [فراهم] است و [از همه بالاتر] آمرزش پروردگار آنهاست [آيا چنين كسى در چنين باغى دل‏انگيز] مانند كسى است كه جاودانه در آتش است و آبى جوشان به خوردشان داده مى‏شود [تا] روده‏هايشان را از هم فرو پاشد (15)

 

مَثَلُ الْجَنَّةِ الَّتِي وُعِدَ الْمُتَّقُونَ فِيهَا أَنْهَارٌ مِّن مَّاء غَيْرِ آسِنٍ وَأَنْهَارٌ مِن لَّبَنٍ لَّمْ يَتَغَيَّرْ طَعْمُهُ وَأَنْهَارٌ مِّنْ خَمْرٍ لَّذَّةٍ لِّلشَّارِبِينَ وَأَنْهَارٌ مِّنْ عَسَلٍ مُّصَفًّى وَلَهُمْ فِيهَا مِن كُلِّ الثَّمَرَاتِ وَمَغْفِرَةٌ مِّن رَّبِّهِمْ كَمَنْ هُوَ خَالِدٌ فِي النَّارِ وَسُقُوا مَاء حَمِيمًا فَقَطَّعَ أَمْعَاءهُمْ ﴿15﴾

و از ميان [منافقان] كسانى‏اند كه [در ظاهر] به [سخنان] تو گوش مى‏دهند ولى چون از نزد تو بيرون مى‏روند به دانش يافتگان مى‏گويند هم اكنون چه گفت اينان همانانند كه خدا بر دلهايشان مهر نهاده است و از هوسهاى خود پيروى كرده‏اند (16)

 

وَمِنْهُم مَّن يَسْتَمِعُ إِلَيْكَ حَتَّى إِذَا خَرَجُوا مِنْ عِندِكَ قَالُوا لِلَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ مَاذَا قَالَ آنِفًا أُوْلَئِكَ الَّذِينَ طَبَعَ اللَّهُ عَلَى قُلُوبِهِمْ وَاتَّبَعُوا أَهْوَاءهُمْ ﴿16﴾

و[لى] آنان كه به هدايت گراييدند [خدا] آنان را هر چه بيشتر هدايت بخشيد و [توفيق] پرهيزگارى‏شان داد (17)

 

وَالَّذِينَ اهْتَدَوْا زَادَهُمْ هُدًى وَآتَاهُمْ تَقْواهُمْ ﴿17﴾

آيا [كافران] جز اين انتظار مى‏برند كه رستاخيز به ناگاه بر آنان فرا رسد و علامات آن اينك پديد آمده است پس اگر [رستاخيز] بر آنان دررسد ديگر كجا جاى اندرزشان است (18)

 

فَهَلْ يَنظُرُونَ إِلَّا السَّاعَةَ أَن تَأْتِيَهُم بَغْتَةً فَقَدْ جَاء أَشْرَاطُهَا فَأَنَّى لَهُمْ إِذَا جَاءتْهُمْ ذِكْرَاهُمْ ﴿18﴾

پس بدان كه هيچ معبودى جز خدا نيست و براى گناه خويش آمرزش جوى و براى مردان و زنان با ايمان [طلب مغفرت كن] و خداست كه فرجام و مآل [هر يك از] شما را مى‏داند (19)

 

فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَاسْتَغْفِرْ لِذَنبِكَ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ وَاللَّهُ يَعْلَمُ مُتَقَلَّبَكُمْ وَمَثْوَاكُمْ ﴿19﴾

و كسانى كه ايمان آورده‏اند مى‏گويند چرا سوره‏اى [در باره جهاد] نازل نمى شود اما چون سوره‏اى صريح نازل شد و در آن نام كارزار آمد آنان كه در دلهايشان مرضى هست مانند كسى كه به حال بيهوشى مرگ افتاده به تو مى‏نگرند (20)

 

وَيَقُولُ الَّذِينَ آمَنُوا لَوْلَا نُزِّلَتْ سُورَةٌ فَإِذَا أُنزِلَتْ سُورَةٌ مُّحْكَمَةٌ وَذُكِرَ فِيهَا الْقِتَالُ رَأَيْتَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ يَنظُرُونَ إِلَيْكَ نَظَرَ الْمَغْشِيِّ عَلَيْهِ مِنَ الْمَوْتِ فَأَوْلَى لَهُمْ ﴿20﴾

[ولى] فرمان‏پذيرى و سخنى شايسته برايشان بهتر است و چون كار به تصميم كشد قطعا خير آنان در اين است كه با خدا راست[دل] باشند (21)

 

طَاعَةٌ وَقَوْلٌ مَّعْرُوفٌ فَإِذَا عَزَمَ الْأَمْرُ فَلَوْ صَدَقُوا اللَّهَ لَكَانَ خَيْرًا لَّهُمْ ﴿21﴾

پس [اى منافقان] آيا اميد بستيد كه چون [از خدا] برگشتيد [يا سرپرست مردم شديد] در [روى] زمين فساد كنيد و خويشاونديهاى خود را از هم بگسليد (22)

 

فَهَلْ عَسَيْتُمْ إِن تَوَلَّيْتُمْ أَن تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ وَتُقَطِّعُوا أَرْحَامَكُمْ ﴿22﴾

اينان همان كسانند كه خدا آنان را لعنت نموده و [گوش دل] ايشان را ناشنوا و چشمهايشان را نابينا كرده است (23)

 

أُوْلَئِكَ الَّذِينَ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فَأَصَمَّهُمْ وَأَعْمَى أَبْصَارَهُمْ ﴿23﴾

آيا به آيات قرآن نمى‏انديشند يا [مگر] بر دلهايشان قفلهايى نهاده شده است (24)

 

أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلَى قُلُوبٍ أَقْفَالُهَا ﴿24﴾

بى‏گمان كسانى كه پس از آنكه [راه] هدايت بر آنان روشن شد [به حقيقت] پشت كردند شيطان آنان را فريفت و به آرزوهاى دور و درازشان انداخت (25)

 

إِنَّ الَّذِينَ ارْتَدُّوا عَلَى أَدْبَارِهِم مِّن بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدَى الشَّيْطَانُ سَوَّلَ لَهُمْ وَأَمْلَى لَهُمْ ﴿25﴾

چرا كه آنان به كسانى كه آنچه را خدا نازل كرده خوش نمى‏داشتند گفتند ما در كار [مخالفت] تا حدودى از شما اطاعت‏خواهيم كرد و خدا از همداستانى آنان آگاه است (26)

 

ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ قَالُوا لِلَّذِينَ كَرِهُوا مَا نَزَّلَ اللَّهُ سَنُطِيعُكُمْ فِي بَعْضِ الْأَمْرِ وَاللَّهُ يَعْلَمُ إِسْرَارَهُمْ ﴿26﴾

پس چگونه [تاب مى‏آورند] وقتى كه فرشتگان [عذاب] جانشان را مى‏ستانند و بر چهره و پشت آنان تازيانه مى‏نوازند (27)

 

فَكَيْفَ إِذَا تَوَفَّتْهُمْ الْمَلَائِكَةُ يَضْرِبُونَ وُجُوهَهُمْ وَأَدْبَارَهُمْ ﴿27﴾

زيرا آنان از آنچه خدا را به خشم آورده پيروى كرده‏اند و خرسنديش را خوش نداشتند پس اعمالشان را باطل گردانيد (28)

 

ذَلِكَ بِأَنَّهُمُ اتَّبَعُوا مَا أَسْخَطَ اللَّهَ وَكَرِهُوا رِضْوَانَهُ فَأَحْبَطَ أَعْمَالَهُمْ ﴿28﴾

آيا كسانى كه در دلهايشان مرضى هست پنداشتند كه خدا هرگز كينه آنان را آشكار نخواهد كرد (29)

 

أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ أَن لَّن يُخْرِجَ اللَّهُ أَضْغَانَهُمْ ﴿29﴾

و اگر بخواهيم قطعا آنان را به تو مى‏نمايانيم در نتيجه ايشان را به سيماى [حقيقى]شان مى‏شناسى و از آهنگ سخن به [حال] آنان پى خواهى برد و خداست كه كارهاى شما را مى‏داند (30)

 

وَلَوْ نَشَاء لَأَرَيْنَاكَهُمْ فَلَعَرَفْتَهُم بِسِيمَاهُمْ وَلَتَعْرِفَنَّهُمْ فِي لَحْنِ الْقَوْلِ وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَعْمَالَكُمْ ﴿30﴾

و البته شما را مى‏آزماييم تا مجاهدان و شكيبايان شما را باز شناسانيم و گزارشهاى [مربوط به] شما را رسيدگى كنيم (31)

 

وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ حَتَّى نَعْلَمَ الْمُجَاهِدِينَ مِنكُمْ وَالصَّابِرِينَ وَنَبْلُوَ أَخْبَارَكُمْ ﴿31﴾

كسانى كه كافر شدند و [مردم را] از راه خدا باز داشتند و پس از آنكه راه هدايت بر آنان آشكار شد با پيامبر [خدا] در افتادند هرگز به خدا گزندى نمى‏رسانند و به زودى [خدا] كرده‏هايشان را تباه خواهد كرد (32)

 

إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَصَدُّوا عَن سَبِيلِ اللَّهِ وَشَاقُّوا الرَّسُولَ مِن بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الهُدَى لَن يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئًا وَسَيُحْبِطُ أَعْمَالَهُمْ ﴿32﴾

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد خدا را اطاعت كنيد و از پيامبر [او نيز] اطاعت نماييد و كرده‏هاى خود را تباه مكنيد (33)

 

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَلَا تُبْطِلُوا أَعْمَالَكُمْ ﴿33﴾

آنان كه كفر ورزيدند و مانع راه خدا شدند سپس در حال كفر مردند هرگز خدا از آنان درنخواهد گذشت (34)

 

إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَصَدُّوا عَن سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ مَاتُوا وَهُمْ كُفَّارٌ فَلَن يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ ﴿34﴾

پس سستى نورزيد و [كافران را] به آشتى مخوانيد [كه] شما برتريد و خدا با شماست و از [ارزش] كارهايتان هرگز نخواهد كاست (35)

 

فَلَا تَهِنُوا وَتَدْعُوا إِلَى السَّلْمِ وَأَنتُمُ الْأَعْلَوْنَ وَاللَّهُ مَعَكُمْ وَلَن يَتِرَكُمْ أَعْمَالَكُمْ ﴿35﴾

زندگى اين دنيا لهو و لعبى بيش نيست و اگر ايمان بياوريد و پروا بداريد [خدا] پاداش شما را مى‏دهد و اموالتان را [در عوض] نمى‏خواهد (36)

 

إِنَّمَا الحَيَاةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَإِن تُؤْمِنُوا وَتَتَّقُوا يُؤْتِكُمْ أُجُورَكُمْ وَلَا يَسْأَلْكُمْ أَمْوَالَكُمْ ﴿36﴾

اگر [اموال] شما را بخواهد و به اصرار از شما طلب كند بخل مى‏ورزيد و كينه‏هاى شما را برملا مى‏كند (37)

 

إِن يَسْأَلْكُمُوهَا فَيُحْفِكُمْ تَبْخَلُوا وَيُخْرِجْ أَضْغَانَكُمْ ﴿37﴾

شما همان [مردمى] هستيد كه براى انفاق در راه خدا فرا خوانده شده‏ايد پس برخى از شما بخل مى‏ورزند و هر كس بخل ورزد تنها به زيان خود بخل ورزيده و [گرنه] خدا بى‏نياز است و شما نيازمنديد و اگر روى برتابيد [خدا] جاى شما را به مردمى غير از شما خواهد داد كه مانند شما نخواهند بود (38)

 

هَاأَنتُمْ هَؤُلَاء تُدْعَوْنَ لِتُنفِقُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَمِنكُم مَّن يَبْخَلُ وَمَن يَبْخَلْ فَإِنَّمَا يَبْخَلُ عَن نَّفْسِهِ وَاللَّهُ الْغَنِيُّ وَأَنتُمُ الْفُقَرَاء وَإِن تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَيْرَكُمْ ثُمَّ لَا يَكُونُوا أَمْثَالَكُمْ ﴿38﴾

In the name of Allah, Most Gracious, Most Merciful

(as for) those who disbelieve and turn away from allah's way, he shall render their works ineffective (1)

and (as for) those who believe and do good, and believe in what has been revealed to muhammad, and it is the very truth from their lord, he will remove their evil from them and improve their condition (2)

that is because those who disbelieve follow falsehood, and have given them their dowries, taking (them) in marriage, not fornicating nor taking them for paramours in secret; and whoever denies faith, his work indeed is of no account, and in the hereafter he shall be one of the losers (3)

so when you meet in battle those who disbelieve, then smite the necks until when you have overcome them, then make (them) prisoners, and afterwards either set them free as a favor or let them ransom (themselves) until the war terminates. that (shall be so); and if allah had pleased he would certainly have exacted what is due from them, but that he may try some of you by means of others; and (as for) those who are slain in the way of allah, he will by no means allow their deeds to perish (4)

he will guide them and improve their condition (5)

and cause them to enter the garden which he has made known to them (6)

o you who believe ! if you help (the cause of) allah, he will help you and make firm your feet (7)

and (as for) those who disbelieve, for them is destruction and he has made their deeds ineffective (8)

that is because they hated what allah revealed, so he rendered their deeds null (9)

have they not then journeyed in the land and seen how was the end of those before them: allah brought down destruction upon them, and the unbelievers shall have the like of it (10)

that is because allah is the protector of those who believe, and because the unbelievers shall have no protector for them (11)

surely allah will make those who believe and do good enter gardens beneath which rivers flow; and those who disbelieve enjoy themselves and eat as the beasts eat, and the fire is their abode (12)

and how many a town which was far more powerful than the town of yours which has driven you out: we destroyed them so there was no helper for them (13)

what! is he who has a clear argument from his lord like him to whom the evil of his work is made fairseeming: and they follow their low desires (14)

a parable of the garden which those guarding (against evil) are promised: therein are rivers of water that does not alter, and rivers of milk the taste whereof does not change, and rivers of drink delicious to those who drink, and rivers of honey clarified and for them therein are all fruits and protection from their lord. (are these) like those who abide in the fire and who are made to drink boiling water so it rends their bowels asunder (15)

and there are those of them who seek to listen to you, until when they go forth from you, they say to those who have been given the knowledge: what was it that he said just now? these are they upon whose hearts allah has set a seal and they follow their low desires (16)

and (as for) those who follow the right direction, he increases them in guidance and gives them their guarding (against evil) (17)

do they then wait for aught but the hour that it should come to them all of a sudden? now indeed the tokens of it have (already) come, but how shall they have their reminder when it comes on them? (18)

so know that there is no god but allah, and, ask protection for your fault and for the believing men and the believing women; and allah knows the place of your returning and the place of your abiding (19)

and those who believe say: why has not a chapter been revealed? but when a decisive chapter is revealed, and fighting is mentioned therein you see those in whose hearts is a disease look to you with the look of one fainting because of death. woe to them then! (20)

obedience and a gentle word (was proper); but when the affair becomes settled, then if they remain true to allah it would certainly be better for them (21)

but if you held command, you were sure to make mischief in the land and cut off the ties of kinship! (22)

those it is whom allah has cursed so he has made them deaf and blinded their eyes (23)

do they not then reflect on the quran? nay, on the hearts there are locks (24)

surely (as for) those who return on their backs after that guidance has become manifest to them, the shaitan has made it a light matter to them; and he gives them respite (25)

that is because they say to those who hate what allah has revealed: we will obey you in some of the affairs; and allah knows their secrets (26)

but how will it be when the angels cause them to die smiting their backs (27)

that is because they follow what is displeasing to allah and are averse to his pleasure, therefore he has made null their deeds (28)

or do those in whose hearts is a disease think that allah will not bring forth their spite? (29)

and if we please we would have made you know them so that you would certainly have recognized them by their marks and most certainly you can recognize them by the intent of (their) speech; and allah knows your deeds (30)

and most certainly we will try you until we have known those among you who exert themselves hard, and the patient, and made your case manifest (31)

surely those who disbelieve and turn away from allah's way and oppose the messenger after that guidance has become clear to them cannot harm allah in any way, and he will make null their deeds (32)

o you who believe! obey allah and obey the messenger, and do not make your deeds of no effect (33)

surely those who disbelieve and turn away from allah's way, then they die while they are unbelievers, allah will by no means forgive them (34)

and be not slack so as to cry for peace and you have the upper hand, and allah is with you, and he will not bring your deeds to naught (35)

the life of this world is only idle sport and play, and if you believe and guard (against evil) he will give you your rewards, and will not ask of you your possessions (36)

if he should ask you for it and urge you, you will be niggardly, and he will bring forth your malice (37)

behold! you are those who are called upon to spend in allah's way, but among you are those who are niggardly, and whoever is niggardly is niggardly against his own soul; and allah is self-sufficient and you have need (of him), and if you turn back he will bring in your place another people, then they will not be like you (38)

+ نوشته شده در  جمعه نهم اسفند 1387ساعت 6:18  توسط عبدالخالق  | 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ                           به نام خداوند رحمتگر مهربان

وَالْعَصْرِ ﴿1﴾                 سوگند به عصر [غلبه حق بر باطل] (1)

إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِي خُسْرٍ ﴿2﴾             كه واقعا انسان دستخوش زيان است (2)

إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ ﴿3﴾           مگر كسانى كه گرويده و كارهاى شايسته كرده و همديگر را به حق سفارش و به شكيبايى توصيه كرده‏اند (3)

 

In the name of Allah, Most Gracious, Most Merciful

i swear by the time, (1)

most surely man is in loss, (2)

except those who believe and do good, and enjoin on each other truth, and enjoin on each other patience (3)

+ نوشته شده در  جمعه نهم اسفند 1387ساعت 6:18  توسط عبدالخالق  | 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ        به نام خداوند رحمتگر مهربان

هَلْ أَتَى عَلَى الْإِنسَانِ حِينٌ مِّنَ الدَّهْرِ لَمْ يَكُن شَيْئًا مَّذْكُورًا ﴿1﴾           آيا زمانى طولانى بر انسان گذشت كه چيز قابل ذكرى نبود (1)

إِنَّا خَلَقْنَا الْإِنسَانَ مِن نُّطْفَةٍ أَمْشَاجٍ نَّبْتَلِيهِ فَجَعَلْنَاهُ سَمِيعًا بَصِيرًا ﴿2﴾     ما انسان را از نطفه مختلطى آفريديم و او را مى‏آزماييم بدين جهت او را شنوا و بينا قرار داديم (2)

إِنَّا هَدَيْنَاهُ السَّبِيلَ إِمَّا شَاكِرًا وَإِمَّا كَفُورًا ﴿3﴾ ما راه را به او نشان داديم خواه شاكر باشد و پذيرا گردد يا ناسپاس (3)

إِنَّا أَعْتَدْنَا لِلْكَافِرِينَ سَلَاسِلَا وَأَغْلَالًا وَسَعِيرًا ﴿4﴾ ما براى كافران زنجيرها و غلها و شعله‏هاى سوزان آتش آماده كرده‏ايم (4)

إِنَّ الْأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِن كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا ﴿5﴾ به يقين ابرار و نيكان از جامى مى‏نوشند كه با عطر خوشى آميخته است (5)

عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا عِبَادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَهَا تَفْجِيرًا ﴿6﴾ چشمه‏اى كه بندگان خدا از آن مى‏نوشند و [به دلخواه خويش] جاريش مى‏كنند (6)

يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًا كَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيرًا ﴿7﴾ [همان بندگانى كه] به نذر خود وفا مى‏كردند و از روزى كه گزند آن فراگيرنده است مى‏ترسيدند (7)

وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِينًا وَيَتِيمًا وَأَسِيرًا ﴿8﴾  و به [پاس] دوستى [خدا] بينوا و يتيم و اسير را خوراك مى‏دادند (8)

إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنكُمْ جَزَاء وَلَا شُكُورًا ﴿9﴾ ما براى خشنودى خداست كه به شما مى‏خورانيم و پاداش و سپاسى از شما نمى‏خواهيم (9)

إِنَّا نَخَافُ مِن رَّبِّنَا يَوْمًا عَبُوسًا قَمْطَرِيرًا ﴿10﴾     ما از پروردگارمان از روز عبوسى سخت هراسناكيم (10)

فَوَقَاهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذَلِكَ الْيَوْمِ وَلَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَسُرُورًا ﴿11﴾      پس خدا [هم] آنان را از آسيب آن روز نگاه داشت و شادابى و شادمانى به آنان ارزانى داشت (11)

وَجَزَاهُم بِمَا صَبَرُوا جَنَّةً وَحَرِيرًا ﴿12﴾            و به [پاس] آنكه صبر كردند بهشت و پرنيان پاداششان داد (12)

مُتَّكِئِينَ فِيهَا عَلَى الْأَرَائِكِ لَا يَرَوْنَ فِيهَا شَمْسًا وَلَا زَمْهَرِيرًا ﴿13﴾       در آن [بهشت] بر تختها[ى خويش] تكيه زنند در آنجا نه آفتابى بينند و نه سرمايى (13)

وَدَانِيَةً عَلَيْهِمْ ظِلَالُهَا وَذُلِّلَتْ قُطُوفُهَا تَذْلِيلًا ﴿14﴾     و سايه‏ها[ى درختان] به آنان نزديك است و ميوه‏هايش [براى چيدن] رام (14)

وَيُطَافُ عَلَيْهِم بِآنِيَةٍ مِّن فِضَّةٍ وَأَكْوَابٍ كَانَتْ قَوَارِيرَا ﴿15﴾  و ظروف سيمين و جامهاى بلورين پيرامون آنان گردانده مى‏شود (15)

قَوَارِيرَ مِن فِضَّةٍ قَدَّرُوهَا تَقْدِيرًا ﴿16﴾    جامهايى از سيم كه درست به اندازه [و با كمال ظرافت] آنها را از كار در آورده‏اند (16)

وَيُسْقَوْنَ فِيهَا كَأْسًا كَانَ مِزَاجُهَا زَنجَبِيلًا ﴿17﴾  و در آنجا از جامى كه آميزه زنجبيل دارد به آنان مى‏نوشانند (17)

عَيْنًا فِيهَا تُسَمَّى سَلْسَبِيلًا ﴿18﴾ از چشمه‏اى در آنجا كه سلسبيل ناميده مى‏شود (18)

وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَانٌ مُّخَلَّدُونَ إِذَا رَأَيْتَهُمْ حَسِبْتَهُمْ لُؤْلُؤًا مَّنثُورًا ﴿19﴾    و بر گرد آنان پسرانى جاودانى مى‏گردند چون آنها را ببينى گويى كه مرواريدهايى پراكنده‏اند (19)

وَإِذَا رَأَيْتَ ثَمَّ رَأَيْتَ نَعِيمًا وَمُلْكًا كَبِيرًا ﴿20﴾  و چون بدانجا نگرى [سرزمينى از] نعمت و كشورى پهناور مى‏بينى (20)

عَالِيَهُمْ ثِيَابُ سُندُسٍ خُضْرٌ وَإِسْتَبْرَقٌ وَحُلُّوا أَسَاوِرَ مِن فِضَّةٍ وَسَقَاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًا ﴿21﴾ [بهشتيان را] جامه‏هاى ابريشمى سبز و ديباى ستبر در بر است و پيرايه آنان دستبندهاى سيمين است و پروردگارشان باده‏اى پاك به آنان مى‏نوشاند (21)

إِنَّ هَذَا كَانَ لَكُمْ جَزَاء وَكَانَ سَعْيُكُم مَّشْكُورًا ﴿22﴾  اين [پاداش] براى شماست و كوشش شما مقبول افتاده است (22)

إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ تَنزِيلًا ﴿23﴾ در حقيقت ما قرآن را بر تو به تدريج فرو فرستاديم (23)

فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تُطِعْ مِنْهُمْ آثِمًا أَوْ كَفُورًا ﴿24﴾         پس در برابر فرمان پروردگارت شكيبايى كن و از آنان گناهكار يا ناسپاسگزار را فرمان مبر (24)

 وَاذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ بُكْرَةً وَأَصِيلًا ﴿25﴾     و نام پروردگارت را بامدادان و شامگاهان ياد كن (25)

وَمِنَ اللَّيْلِ فَاسْجُدْ لَهُ وَسَبِّحْهُ لَيْلًا طَوِيلًا ﴿26﴾  و بخشى از شب را در برابر او سجده كن و شب[هاى] دراز او را به پاكى بستاى (26)

إِنَّ هَؤُلَاء يُحِبُّونَ الْعَاجِلَةَ وَيَذَرُونَ وَرَاءهُمْ يَوْمًا ثَقِيلًا ﴿27﴾  اينان دنياى زودگذر را دوست دارند و روزى گرانبار را [به غفلت] پشت‏سر مى‏افكنند (27)

نَحْنُ خَلَقْنَاهُمْ وَشَدَدْنَا أَسْرَهُمْ وَإِذَا شِئْنَا بَدَّلْنَا أَمْثَالَهُمْ تَبْدِيلًا ﴿28﴾ ماييم كه آنان را آفريده و پيوند مفاصل آنها را استوار كرده‏ايم و چون بخواهيم [آنان را] به نظايرشان تبديل مى‏كنيم (28)

إِنَّ هَذِهِ تَذْكِرَةٌ فَمَن شَاء اتَّخَذَ إِلَى رَبِّهِ سَبِيلًا ﴿29﴾ اين [آيات] پندنامه‏اى است تا هر كه خواهد راهى به سوى پروردگار خود پيش گيرد (29)

وَمَا تَشَاؤُونَ إِلَّا أَن يَشَاء اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًا ﴿30﴾ و تا خدا نخواهد [شما] نخواهيد خواست قطعا خدا داناى حكيم است (30)

يُدْخِلُ مَن يَشَاء فِي رَحْمَتِهِ وَالظَّالِمِينَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا أَلِيمًا ﴿31﴾  هر كه را خواهد به رحمت‏خويش در مى‏آورد و براى ظالمان عذابى پردرد آماده كرده است (31)

In the name of Allah, Most Gracious, Most Merciful

there surely came over man a period of time when he was a thing not worth mentioning (1)

surely we have created man from a small life-germ uniting (itself): we mean to try him, so we have made him hearing, seeing (2)

surely we have shown him the way: he may be thankful or unthankful (3)

surely we have prepared for the unbelievers chains and shackles and a burning fire (4)

surely the righteous shall drink of a cup the admixture of which is camphor (5)

a fountain from which the servants of allah shall drink; they make it to flow a (goodly) flowing forth (6)

they fulfill vows and fear a day the evil of which shall be spreading far and wide (7)

and they give food out of love for him to the poor and the orphan and the captive: (8)

we only feed you for allah's sake; we desire from you neither reward nor thanks: (9)

surely we fear from our lord a stern, distressful day (10)

therefore allah win guard them from the evil of that day and cause them to meet with ease and happiness; (11)

and reward them, because they were patient, with garden and silk, (12)

reclining therein on raised couches, they shall find therein neither (the severe heat of) the sun nor intense cold (13)

and close down upon them (shall be) its shadows, and its fruits shall be made near (to them), being easy to reach (14)

and there shall be made to go round about them vessels of silver and goblets which are of glass, (15)

(transparent as) glass, made of silver; they have measured them according to a measure (16)

and they shall be made to drink therein a cup the admixture of which shall be ginger, (17)

(of) a fountain therein which is named salsabil (18)

and round about them shall go youths never altering in age; when you see them you will think them to be scattered pearls (19)

and when you see there, you shall see blessings and a great kingdom (20)

upon them shall be garments of fine green silk and thick silk interwoven with gold, and they shall be adorned with bracelets of silver, and their lord shall make them drink a pure drink (21)

surely this is a reward for you, and your striving shall be recompensed (22)

surely we ourselves have revealed the quran to you revealing (it) in portions (23)

therefore wait patiently for the command of your lord, and obey not from among them a sinner or an ungrateful one (24)

and glorify the name of your lord morning and evening (25)

and during part of the night adore him, and give glory to him (a) long (part of the) night (26)

surely these love the transitory and neglect a grievous day before them (27)

we created them and made firm their make, and when we please we will bring in their place the likes of them by a change (28)

surely this is a reminder, so whoever pleases takes to his lord a way (29)

and you do not please except that allah please, surely allah is knowing, wise; (30)

he makes whom he pleases to enter into his mercy; and (as for) the unjust, he has prepared for them a painful chastisement (31)

+ نوشته شده در  جمعه نهم اسفند 1387ساعت 6:17  توسط عبدالخالق  | 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ                      به نام خداوند رحمتگر مهربان

أَلْهَاكُمُ التَّكَاثُرُ ﴿1﴾                             تفاخر به بيشترداشتن شما را غافل داشت (1)

حَتَّى زُرْتُمُ الْمَقَابِرَ ﴿2﴾                                    تا كارتان [و پايتان] به گورستان رسيد (2)

كَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ ﴿3﴾                         نه چنين است زودا كه بدانيد (3)

ثُمَّ كَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ ﴿4﴾                          باز هم نه چنين است زودا كه بدانيد (4)

كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْيَقِينِ ﴿5﴾                        هرگز چنين نيست اگر علم‏اليقين داشتيد (5)

لَتَرَوُنَّ الْجَحِيمَ ﴿6﴾                           به يقين دوزخ را مى‏بينيد (6)

ثُمَّ لَتَرَوُنَّهَا عَيْنَ الْيَقِينِ ﴿7﴾                          سپس آن را قطعا به عين‏اليقين درمى‏يابيد (7)

ثُمَّ لَتُسْأَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ ﴿8﴾                            سپس در همان روز است كه از نعمت [روى زمين] پرسيده خواهيد شد (8)

In the name of Allah, Most Gracious, Most Merciful

abundance diverts you, (1)

until you come to the graves (2)

nay! you shall soon know, (3)

nay! nay! you shall soon know (4)

nay! if you had known with a certain knowledge, (5)

you should most certainly have seen the hell; (6)

then you shall most certainly see it with the eye of certainty; (7)

then on that day you shall most certainly be questioned about the boons (8)

+ نوشته شده در  جمعه نهم اسفند 1387ساعت 6:15  توسط عبدالخالق  | 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ                                                به نام خداوند رحمتگر مهربان

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ ﴿1﴾                                                    بگو پناه مى‏برم به پروردگار مردم (1)

مَلِكِ النَّاسِ ﴿2﴾                                                                     پادشاه مردم (2)

إِلَهِ النَّاسِ ﴿3﴾                                                                         معبود مردم (3)

مِن شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ ﴿4﴾                                                    از شر وسوسه‏گر نهانى (4)

الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ ﴿5﴾                                            آن كس كه در سينه‏هاى مردم وسوسه مى‏كند (5)

مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ ﴿6﴾                                                           چه از جن و [چه از] انس (6)

 

In the name of Allah, Most Gracious, Most Merciful

e lord of men, (1)

say: i seek refuge in ththe king of men, (2)

the god of men, (3)

from the evil of the whisperings of the slinking (shaitan), (4)

who whispers into the hearts of men, (5)

from among the jinn and the men (6)

 

 

 

+ نوشته شده در  شنبه سوم اسفند 1387ساعت 17:46  توسط عبدالخالق  | 

 

 

 

 

 

 

به نام خداوند رحمتگر مهربان (1)

 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ ﴿1﴾                                  

ستايش خدايى را كه پروردگار جهانيان (2)

 

الْحَمْدُ للّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿2﴾

رحمتگر مهربان (3)

 

الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ﴿3﴾

[و] خداوند روز جزاست (4)

 

مَالِكِ يَوْمِ الدِّينِ ﴿4﴾

[بار الها] تنها تو را مى‏پرستيم و تنها از تو يارى مى‏جوييم (5)

 

إِيَّاكَ نَعْبُدُ وإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ ﴿5﴾

ما را به راه راست هدايت فرما (6)

 

اهدِنَا الصِّرَاطَ المُستَقِيمَ ﴿6﴾

راه آنان كه گرامى‏شان داشته‏اى نه [راه] مغضوبان و نه [راه] گمراهان (7)

 

صِرَاطَ الَّذِينَ أَنعَمتَ عَلَيهِمْ غَيرِ المَغضُوبِ عَلَيهِمْ وَلاَ الضَّالِّينَ ﴿7﴾

 

 

 

 

 

in the name of allah, the beneficent, the merciful (1)

all praise is due to allah, the lord of the worlds (2)

the beneficent, the merciful (3)

master of the day of judgment (4)

thee do we serve and thee do we beseech for help (5)

keep us on the right path (6)

the path of those upon whom thou hast bestowed favors. not (the path) of those upon whom thy wrath is brought down, nor of those who go astray (7)

 

+ نوشته شده در  جمعه دوم اسفند 1387ساعت 6:24  توسط عبدالخالق  | 
اعتراف به نادانی از چیزی که نمی دانم مرا شرمگین نمی کند.

                                                                                        (سیسرون متفکر غربی)

+ نوشته شده در  پنجشنبه سوم بهمن 1387ساعت 15:40  توسط عبدالخالق  | 
قال رسول الله

یا علی لو ان عبدًا عبدالله عزوجل مثل ما قام نوح فی قومه وکان

له مثل احدٍ ذهبٌا فانفقه فی سبیل الله ومد فی عمره حتی حج

الف عام علی قدمیه ثم قتل بین الصفا والمروه مظلومٌا ولم

یوالک(یا علی) لم یشم رائحه الجنه ولم یدخلها

یا علی ،اگر بنده ای خدای عزوجل را به مقداری که حضرت نوح بندگان را

به خدا پرستی دعوت فرمود عبادت کند و به اندازه ای کوه احد طلادر راه خدا

انفاق کند و عمرش به اندازه ای طولانی گردد که هزار حج

با پای پیاده بجای  آورد وسپس بین صفا ومروه مظلومانه

کشته شود ولی دوستی تورا نداشته باشد بوی بهشت

به مشامش نمیرسد وداخل بهشت نمی شود

(مناقب خوارزمی صفحه ی28)

 

+ نوشته شده در  شنبه سی ام آذر 1387ساعت 14:20  توسط عبدالخالق  | 
من أراد أ ن ینظر الی اسرافیل فی هیبته وإلی میکائیل فی رتبته

والی جبرئیل فی جلالته والی آدم فی علمه والی نوح فٍی خشیته

وإلی ابراهیم فی خلته وإلی یعقوب فی حزنه وإلی یوسف فی جماله

وإلی موسی فی مناجاته وإلی ایوب فی صبره وإلی یحیی فی زهده

وإلی عیسی فی عبادته وإلی یونس فی ورعه وإلی محمد فی حسبه

وخلقه،فلینظر إلی علیٍ،فإن فیه تسعین خصله من خصال

الانبیاءجمعها الله فیه ولم یجمعها فی احد غیره.

رسول خدا فرمود: هر کس اراده کرده است که اسرافیل را در هیبتش ومیکائیل را

در رتبه اش وجبرئیل رادر جلالش وآدم را در عملش و نوح را در خشیت اش

وابراهیم را در دوستیش ویعقوب رادر حزنش ویو سف را در جمالش

و موسی را در مناجاتش وایوب رادر صبرش و یحیی رادر زهدش

وعیسی رادر عبادتش ویونس رادر ورعش و محمد (ص)رادر

حسب وخلقش تماشا کند به علی بن ابیطالب(ع)نگاه کند،

براستی خداوند نود خصلت از صفات انبیاءرادر او

جمع کرده است که در غیر او جمع نفرموده است

                                                              <ینابیع الموده جلد2باب56>   

+ نوشته شده در  شنبه سی ام آذر 1387ساعت 14:17  توسط عبدالخالق  | 
بسم الله الرحمن الرحیم

 

قال رسول الله(ص):

فوالذی بعثنی بالحق نبیاًوبالرسالهِ نجیاً لوصتیت الفاًوحججت ألفاً وصمت

ألفاً وغزوه ألفاً واعتقت الف رقبه وقراًتا التورات والانجیل والزبور والفرقان ولقیت

الانبئاء کلهم

وعبد ت الله تعالی وغزوه مع کل نبی الف غزوه و حججت مع کل نبی الف حجه وعمره ولم یکن فی قلبک حب علی ابن ابیطالب واولاده

المصومین (ع)دخلت النار مع الداخلین فلیبلغ الشاهد الغایب هذا الکلام

فقوتوا فی علی (ع) فانی ما اقول فی علی(ع) الا بامر جبرئیل وجبرئیل

لا یخبرنی إلا عن الله عزوجل وأن جبرئیل (ع) لم یتخذ أخاً فی

الدنیا الا علیاً من شاء فلیحبه ومن شاء فلیبغضه فان الله تعالی آنی

نفسه إلا یخرج مبغض علی من النار ما دام محبه فی الجنه إنشاء الله.

 

المواعظ المدنی  

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و چهارم آذر 1387ساعت 16:16  توسط عبدالخالق  |